แนวทางจากพระสูตร:
พระพุทธเจ้าสอนในธรรมบทว่า "บุคคลพึงละความโกรธ สละความถือตัว ล่วงสังโยชน์ทั้งสิ้นได้ ทุกข์ทั้งหลายย่อมไม่ตกต้องบุคคลนั้น" การให้อภัยจึงไม่ใช่การยอมรับว่าสิ่งที่เขาทำนั้นถูกต้อง แต่เป็นการปลดปล่อยตัวเราเองจากพันธนาการของความโกรธที่ทำร้ายจิตใจเราซ้ำแล้วซ้ำเล่า
มุมมองจากงานวิจัย:
งานวิจัยด้านจิตวิทยาพบว่าการให้อภัยช่วยลดความเครียด ความวิตกกังวล และอาการซึมเศร้าได้ โดยการให้อภัยเป็นกระบวนการที่ต้องผ่านหลายขั้นตอน ตั้งแต่ยอมรับความเจ็บปวด ทำความเข้าใจมุมมองของอีกฝ่าย จนถึงการตัดสินใจปล่อยวาง (ความรู้ทั่วไป — ตรวจสอบแหล่งอ้างอิงก่อนเผยแพร่)
ข้อแนะนำเชิงปฏิบัติ:
ลองเริ่มจากการแผ่เมตตาให้ตัวเองก่อน แล้วค่อยๆ ขยายไปยังผู้อื่นทีละน้อย ไม่จำเป็นต้องรีบ การให้อภัยไม่ได้หมายความว่าต้องกลับไปคบหาหรือไว้วางใจเขาอีก แต่หมายถึงการเลือกที่จะไม่ให้ความโกรธครอบงำจิตใจของเราต่อไป
พระสูตรอ้างอิง
-
พระสุตตันตปิฎก ว่าด้วยเรื่องความโกรธ
(เล่ม ๔๒ ข้อ ๒๗ หน้า ๔๒๔-๔๗๐) -
พระสุตตันตปิฎก ว่าด้วยตัณหา
(เล่ม ๔๓ ข้อ ๓๔ หน้า ๒๖๖-๓๓๗)
งานวิจัยอ้างอิง
-
Lost in samsara
(www.accesstoinsight.org) — อ่านงานวิจัย -
Section0000
(www.dhammatalks.org) — อ่านงานวิจัย
เนื้อหานี้จัดทำขึ้นเพื่อให้ความรู้และแนวคิดเบื้องต้นจากพระธรรมคำสอนและงานวิจัยเท่านั้น ไม่ใช่การวินิจฉัยหรือรักษาทางการแพทย์ หากคุณมีความทุกข์ใจรุนแรง คิดทำร้ายตัวเอง หรือมีอาการต่อเนื่อง ควรปรึกษาจิตแพทย์หรือนักจิตวิทยาโดยตรง หรือโทรสายด่วนสุขภาพจิต 1323 (ฟรี ตลอด 24 ชม.)
